Ο σύνδεσμος για όλο το ρεπορτάζ https://www.parapolitika.gr/stories/article/1701265/konstadinos-efraim-tsagatakis-o-protos-edupoanapiros-apofoitos-tou-elmepa-suberilipsi-simainei-isotimi-adimetopisi-stin-praxi-eikones
Άρθρο του Ιωάννη Βαρδακαστάνη (προέδρου της Εθνικής Συνοµοσπονδίας Ατόµων µε Αναπηρία - ΕΣΑµεΑ): "Συµπερίληψη υπό όρους: Η πραγµατικότητα πίσω από τις εξαγγελίες"
Πρέπει να γίνει σαφές ότι η συµπερίληψη είναι µια ολιστική διαδικασία συµµετοχής και άρσης εµποδίων, µια βαθιά κοινωνικοπολιτική πράξη. Η εικόνα της συµπερίληψης στη χώρα µας παραµένει δυστυχώς αποσπασµατική και συχνά προσχηµατική. Παρά την πρόοδο σε επίπεδο διακηρύξεων και θεσµικών ρυθµίσεων, η σκληρή πραγµατικότητα αποδεικνύει ότι το δικαίωµα στην προσβασιµότητα δεν έχει κατακτηθεί ακόµη ως αυτονόητο κεκτηµένο.
Στην Εκπαίδευση, η συµπερίληψη «σκοντάφτει» καθηµερινά όχι µόνο στην πλήρη απουσία συζήτησης για την ουσιαστική συµπεριληπτική εκπαίδευση (Ενα σχολείο για όλους/ες), αλλά και στις ελλείψεις της παράλληλης στήριξης, των ΕΕΠ/ΕΒΠ και των σχολικών νοσηλευτών, ενώ οι υποδοµές και οι µεταφορές παραµένουν εχθρικές προς τους µαθητές µε αναπηρία.
Αντίστοιχα, στα πανεπιστήµια, παρά τα όποια βήµατα, η ισότιµη ακαδηµαϊκή πορεία παραµένει αγώνας δρόµου µε εµπόδια. Στον τοµέα της εργασίας, τα ποσοστά απασχόλησης παραµένουν απογοητευτικά χαµηλά, καθώς η εφαρµογή των «εύλογων προσαρµογών» και η προσβασιµότητα των χώρων εργασίας αντιµετωπίζονται ακόµη ως «κόστος» και όχι ως υποχρέωση. Στην καθηµερινότητα, ο αποκλεισµός βρίσκεται σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής: από τους απροσπέλαστους δρόµους και τα µη προσβάσιµα κτίρια µέχρι τις ψηφιακές πλατφόρµες, αλλά και τις επίµονες µισαναπηρικές συµπεριφορές, που τρέφουν το κοινωνικό στίγµα.
Η Εθνική Στρατηγική για την Αναπηρία, το πρόγραµµα του Προσωπικού Βοηθού, η Κάρτα Αναπηρίας είναι όλα µέτρα προς τη σωστή κατεύθυνση και αποτελούσαν πάγια αιτήµατα του ελληνικού αναπηρικού κινήµατος. Υπάρχουν προβλήµατα και χρειάζονται βελτιωτικές κινήσεις, αλλά δείχνουν τον δρόµο.
Η ΕΣΑµεΑ καθιστά σαφές ότι, όσο η Πολιτεία δεν υιοθετεί την αρχή του Καθολικού Σχεδιασµού σε κάθε δηµόσια πολιτική, η συµπερίληψη θα αποτελεί µια «κατ’ εξαίρεση» παραχώρηση και όχι τον αδιαπραγµάτευτο κανόνα µιας ισόνοµης κοινωνίας. Συνεχώς τονίζουµε το πρόσθετο κόστος της αναπηρίας (βοηθήµατα, θεραπείες/αποκατάσταση, µετακινήσεις, υποστηρικτική τεχνολογία), το οποίο στην ουσία λειτουργεί σαν ένας «σιωπηλός φόρος», που µειώνει δραµατικά την αυτονοµία και τις επιλογές, ειδικά όταν τα εισοδήµατα είναι χαµηλά – που, για την πλειονότητα των ατόµων µε αναπηρία, είναι. Επίσης, η ανεπάρκεια υπηρεσιών υποστήριξης στην κοινότητα οδηγεί πολλούς πολίτες µε αναπηρία, χρόνιες ή/και σπάνιες παθήσεις να εξαρτώνται από την οικογένεια ή να αποσύρονται από τη δηµόσια ζωή. Αυτό ακριβώς είναι που η ΕΣΑµεΑ αναδεικνύει διαχρονικά: χωρίς προσβασιµότητα, χωρίς ίσες ευκαιρίες και χωρίς ουσιαστική στήριξη, η συµπερίληψη παραµένει σύνθηµα και όχι καθηµερινή πραγµατικότητα.
Οι προκλήσεις που αντιµετωπίζουν τα άτοµα µε αναπηρία, χρόνιες ή/και σπάνιες παθήσεις και οι οικογένειές τους στην Ελλάδα δεν είναι µεµονωµένες· είναι αλληλένδετες και συνθέτουν έναν ισχυρό µηχανισµό κοινωνικού αποκλεισµού. Η στάση αναµονής έχει εξαντληθεί. Απαιτούνται άµεσες, υποχρεωτικές και µετρήσιµες παρεµβάσεις, που θα µετατρέψουν τις διακηρύξεις σε απτή πραγµατικότητα. Κάθε πολιτική που µας αφορά πρέπει να σχεδιάζεται, να υλοποιείται και να αξιολογείται µε την ουσιαστική συµµετοχή των ατόµων µε αναπηρία και των αντιπροσωπευτικών οργανώσεών τους. Το ιστορικό αίτηµα του αναπηρικού κινήµατος «Τίποτα για εµάς χωρίς εµάς» δεν είναι ένα απλό σύνθηµα· είναι η απαράβατη προϋπόθεση για κάθε σοβαρή και δηµοκρατική πολιτική.
